شاملو شاعر بود و «آيدا در آينه» رو نوشت، ولى من كه بلد نيستم شعر بگم، فقط يه موبايل دارم كه باهاش عكس میگیرم و اونم چند ساله که عوض نکردم! اما خب خوب بلدم چطور قابهای مهم زندگیم رو پیدا کنم، طوری که حتی شاملو هم اگه بود دلش میخواست یه موبایل مثل مال من داشته باشه.

اگه روزى خواستيد بريد كافه لـميز پيشنهاد میکنم حتما با يه آدم زشت بريد، چون اگه طرف مقابل زيبا باشه محدودیت تايم اونجا رو فراموش میکنید تا اونجا که مدیرش مجبور میشه پرتتون کنه بیرون.

چه بیتابانه میخواهمتای دوریات آزمون تلخ زندهبهگوری،چه بیتابانه تو را طلب میکنم!بر پشتِ سمندیگویینو زینکه قرارش نیست.«و فاصلهتجربهای بیهوده است.»بوی پیرهنت،اینجاو اکنون.کوهها در فاصلهسردند.دستدر کوچه و بسترحضورِ مأنوس دست تو را میجوید.و به راه اندیشیدن،یأس رارج میزند.بینجوایِ انگشتانتفقط.

از خونه که اومدنم بیرون باهاش تماس گرفتم. چترم رو باز کردم چون بارون تندی میومد. صحبتمون که تموم شد هوا آفتابی شده بود اما من هنوزم چتر رو بالای سرم گرفته بودم.

گاهی وقتها اینقدر دوستت دارم که نفسم درنمیاد و نمیدونم چه خاکی باید تو سرم بریزم.

يه گلفروش دیدیم. بهش میگم: «دقت کردی فقط اسم خانمها رو برای گلها انتخاب میکنن؟». برگشته میگه: «گل محمّدی». از پاسخ میمانم!

دم غروب خسته از بیرون رسيدم خونه. مست خوابم ولی فقط خواب کافی نیست. بهش میگم برای بیدار شدنم ساعت نمیذارم، بهم زنگ بزن. همین.

از کی نوشتن اینقدر سخت شد؟